از یک شاهنامه خطی نفیس وقفی موجود در کتابخانه حرم مطهر رضوی، رونمایی شد.

بیت «چو ایران نباشد تن من مباد/ بدین بوم و بر زنده یک تن مباد» شهرت عام و خاص دارد. بیتی که در هیچ یک از نسخه‌های شاهنامه به این ترتیب نیامده است؛ این بیت را شاعری ملی‌گرا در بحبوحه جنگ جهانی دوم به این شکل منتشر کرد و شهرت عام یافت.

یکی از دلایل و انگیزه‌هایی که سبب می‌شود درباره اهمیت اثری سترگ همچون «شاهنامه» به تکرار صحبت شود این است که قدر و ارج آن، آن چنان که باید نزد مردم و مسئولان شناخته نشده، یا به عمد نادیده گرفته شده است.

جلیل دوستخواه، شاهنامه‌پژوه و ایران‌شناس در ۹۲ سالگی در استرالیا درگذشت.

ویرایش هشت‌جلدی و ویرایش دوم شاهنامه دکتر جلال خالقی مطلق، نه تنها یک تصحیح است، بلکه یک تحول در شاهنامه‌پژوهی ایران به شمار می‌رود. این گزارش به بررسی مزایای این تصحیح، معایب و چالش‌های آن و تأثیر آن بر ادبیات و فرهنگ ایران می‌پردازد.

حماسه یکی از مهم‌ترین ژانرهای ادبی است که نه تنها داستان‌های گذشته را روایت می‌کند، بلکه ارزش‌های شجاعت، فداکاری و عدالت را در قالب شعر و نثر به ارمغان می‌آورد و به عنوان نمادی از هویت ملی و امید به آینده، همچنان زنده و تأثیرگذار است.

علاقۀ خالقی مطلق به «شاهنامه» از زمانی آغاز شد که پسردایی کشتی‌گیرش، موقع تمرین یا قبل از نرمش، «شاهنامه» می‌خوانده است. این علاقه به «شاهنامه» بعدها شکل تخصصی به خود گرفت و دست آخر خالقی مطلق چنان درگیر «شاهنامه» شد که حدود پنجاه سال از عمر خود را بر سر تحقیق در این اثر سترگ و تصحیح انتقادی آن گذاشت.

هویت ایرانی، سازه‌ای استوار و کهن است که ریشه‌های آن در اعماق اساطیر هزارساله و حافظه تاریخی یک ملت دوانده شده است. هویت ایرانی در نگاه فردوسی، نه یک امر نژادیِ صرف، بلکه منظومه‌ای از خرد، عدالت و پایداری است.

رضا شعبانی، چهره ماندگار تاریخ گفت: عِرق ایرانی‌گری نادر و شاهنامه‌خوانی او مثال‌زدنی است، نادر شاهنامه می‌خواند و چقدر پیوستگی با خون و درک و فهم و فرهنگ ایرانی داشت و حتی درصدد بود که انتقام حمله مغول را هم بگیرد.

سی‌ونهمین نشست تخصصی شاهنامه‌پژوهی با محوریت آزمودن زال توسط دانشمندان دربار منوچهرشاه، برگزار شد و در آن ابعاد علمی، مدیریتی و اجتماعی این روایت در شاهنامه فردوسی بررسی شد.