پروفسور پریگارینا جوایز و نشان‌های بین‌المللی متعددی را از پاکستان، هندوستان و ایران دریافت کرده‌است که از جمله آن‌ها می‌توان مدال طلای بهترین استاد زبان فارسی از سوی دولت ایران پیش‌از انقلاب اسلامی و جایزه جهانی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران برای ترجمه مثنوی در سال ۱۳۸۹ را نام برد.

همایش حقوق و ادبیات، با محوریت بررسی مفاهیم حقوقی و اجتماعی در شاهنامه فردوسی، گلستان سعدی و دیگر آثار کلاسیک فارسی، به دنبال گشودن دریچه‌ای تازه به میراث ادبی ایران و پیوند آن با دانش حقوق است.

مریم حسینی در نوشتاری به «برگزیده غزلیات شمس» به کوشش محمدرضا شفیعی کدکنی پرداخته است.

پرسش کتاب «راز ساقی» این است که بازتاب شخصیت امام علی (ع) را چگونه می‌توان در دیوان حافظ بررسی کرد و این پرسش، ما را به تأمل در اشاره‌ها و مناسبات معنایی شعر و به مفاهیمی مانند علم، عدالت، فتوت، بخشندگی و هدایت، و به امکان پیوند آن‌ها با میراث علوی می‌رساند.

سال‌هاست که ایرانی هنگام دلتنگی، سرگشتگی یا تصمیم‌های سخت، سراغ یک نفر می‌رود: حافظ. شاعری که به‌جای نسخه‌نویسی، غزل می‌نویسد و به‌جای پرسیدنِ «به من بگو چه شده»، خودش جوابی می‌آورد که انگار فقط برای تو سروده شده است.

حافظ از معدود چهره‌های ادبیات کلاسیک فارسی است که گذر قرن‌ها نه‌تنها از جذابیت شعر او نکاسته، بلکه هر نسل به فراخور دغدغه‌ها و پرسش‌های خود، معنای تازه‌ای در غزل‌هایش یافته است.

قدرت‌الله طاهری حافظ را حافظه جمعی ایرانیان می‌خواند و می‌گوید: حافظ همراهی در زندگی ماست و اگر حافظانه زندگی کنیم، حسرت ناکرده‌ها را نخواهیم خورد.

حافظ را اگر امروز در میان خود می‌داشتیم و از او می‌پرسیدیم در جهانی که پر از فناوری، سرعت، ارتباطات، قدرت و دستاوردهای مادی است، چه چیزی بیش از همه گمشده است، گمان می‌کنم پاسخ او بازگشت به همان جوهر دیوانش بود: اخلاق، انسانیت، یک‌رنگی، مدارا، بخشش و پرهیز از ریا.

استاد زبان و ادبیات فارسی با بیان اینکه حافظ انسان را به وارستگی در جهانی میان دو قطب خیر و شر دعوت می‌کند، گفت: از نگاه حافظ، خوب زندگی‌کردن، رهایی از تعلقات و حرکت در مسیر رشد و آگاهی، انتخاب‌هایی هستند که در اختیار انسان قرار دارند.

حافظ، آیینه‌ای روشن در برابر ماست؛ آیینه‌ای که در آن، سیمای «من آرمانی» خویش را با حسرت به تماشا می‌نشینیم. در این آیینه، انسانی را می‌بینیم که آرزو داریم به او شبیه باشیم: انسانی یکتاپرست، آزاداندیش، صلح‌دوست، حقیقت‌جو، عدالت‌خواه، سالوس‌ستیز، وارسته، کریم، راستگو، مردم‌دار، مروت‌پیشه و اهل مدارا.

نگاهی به کارنامهٔ حافظ‌پژوهی محمدعلی اسلامی ندوشن نشان می‌دهد او از کودکی با دیوان حافظ در خانهٔ پدری در ندوشن آشنا شد و این دلبستگی در طول ده‌ها سال به نوشتن گفتارها و کتاب‌هایی چون «ماجرای پایان‌ناپذیر حافظ»، «تأمّل در حافظ» و «چهار سخنگوی وجدان ایران» انجامید؛ آثاری که نام او را در ردیف حافظ‌پژوهان شناخته‌شدهٔ کشور نشاند.

حافظ چون به تفأل گشوده می‌شود راه زیست و عشق می‌نماید و گاهی هشدار می‌دهد در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن/ شرط اول قدم آن است که مجنون باشی.

ایرج پارسی‌نژاد - پژوهشگر و منتقد ادبی و استاد پیشین دانشگاه‌ مطالعات خارجی توکیو - در یادداشتی به مناسبت زادروز محمدرضا شفیعی کدکنی، شاعر و استاد دانشگاه نوشته است: «زادروز ...

آنگاه که قلم بر سر اسباب دل می‌خورد، جهان از میان نمی‌رود؛ پرده‌ای از برابر جهان به کنار می‌رود. و در آن دم، طرب‌نامه عشق نگاشته می‌شود.

جایزه «حافظانه بهاءالدین خرمشاهی» در بخش کتاب‌های ایرانی به کتاب «رندی آموز و...» اثر زنده‌یاد اصغر دادبه و در بخش خارجی نیز جایزه سال ۲۰۲۶ به ناتالیا پریگارینا، به‌ مناسبت ترجمه دیوان حافظ با شرح و توضیحات به زبان روسی اهدا شد.