بوری کریم‌اف، شاعر تاجیک در سروده‌اش برای ایران، این سرزمین را ستایش کرد.

رضا داوری اردکانی در پیامی، درگذشت استاد دکتر اصغر دادبه را ضایعه‌ای تلخ برای فرهنگ و ادب ایران خواند و او را ادیبی بزرگ، محققی دقیق و استادی بی‌ادعا توصیف کرد.

زادِ قدم و آثار قلم توانا و پربار و میراث مانای ایشان، چونان شجره مبارکه بر دامن اندیشه و دانش و دانایی نسل‌های پرشمار پیشارو، خاصه فرزندان میهن و علاقه‌مندان به شعر و ادب و عرفان و زندگی عزتمندانه و شرافتمندانه و اصیل‌زیستن و مردن، بر و ثمر خواهد ریخت.

دادبه با تسلط فراوان بر متون کلامی، منطقی و فلسفی، نشان داد که چگونه عالی‌ترین پرسش‌های وجودی انسان ایرانی، نه در رساله های خشک فلسفی، بلکه در غزل‌های حافظ و مثنوی‌های عطار و مولانا پاسخ داده شده است.

کوروش کمالی سروستانی می‌گوید: اصغر دادبه دلباخته ادبیات فارسی و ایران بود و زبان فارسی را بنیادی‌ترین پایه هویت ملی ایران می‌شناخت.

کتاب «در بزم غالب» به قلم مهدی فیروزیان اثری است که با هدف شناساندن غالب دهلوی و آثارش نگاشته شده است.

منظومه «آرش کمانگیر» سیاوش کسرایی، فقط یک روایت شعری از یک اسطوره کهن نیست؛ بلکه بزنگاهی است که در آن سیاست، ساختارگرایی و اسطوره‌شناسی در هم می‌تنند تا شکوه ایران را از میان خاکستر شکست، بازآفرینی کنند.

زبان فارسی از زمانی بالید که اندیشه آفرید؛ آن‌گاه که فردوسی هویت را در سروده‌هایش زنده کرد و مولوی و حافظ و... جانِ آدمی را با سخن خود صفا و جلا دادند. اگر امروز نیز زبان فارسی بخواهد جایگاهی استوار داشته باشد، باید زبانِ دانش، پژوهش و فناوری باشد و همچنان زبان شعر و هنر بماند.

در روزگاری که مفهوم «تعلق» بیش از هر زمان دیگری با پرسش‌های بنیادین روبروست، بازخوانی روایتِ شاعران از «وطن» ضرورتی دوچندان می‌یابد. وطن در تاریخ سده‌ی اخیر ایران، مسیری طولانی را از یک «جغرافیای محصور در مرزها» (خاک) به سوی یک «آرمان‌شهرِ فرهنگی و هویتی» (معنا) طی کرده است.

محمدرضا بهزادی نوشت: این جنگ با تمام ویرانی و ناخوشی‌هایش تمام خواهد شد و از فردای سازندگی در عرصه عمران کشور، توجه جدی به میراث نسخ خطی و نفایس فرهنگی شاید مهم‌ترین رسالتی است که بر دوش ما قرار خواهد گرفت.