به نام خدای مهربان
درگذشت استاد جلیل دوستخواه، پژوهشگر برجستهٔ فرهنگ و ادب ایران باستان، مترجم و اسطورهپژوه نامدار، که در سوم فروردینماه ۱۴۰۵ رخ داد، موجب اندوه و تأثر فراوان شد. شادروان دوستخواه، زادهٔ ۱۳۱۲ در اصفهان، از پژوهشگران کوشای حوزهٔ متون کهن و فرهنگ ایران باستان بود که سالیان دراز از عمر پُربار خود را صرف مطالعه، ترجمه و تفسیر میراث فکری و اسطورهای ایرانیان کرد.
او را بیش از همه بهسبب ترجمه و گزارش جامع اوستا در دو جلد میشناسند؛ اثری ارزشمند که با ترجمهای دقیق، واژهنامهها و توضیحهای گسترده، از کاملترین ترجمههای فارسیِ معاصر از این متن بنیادین به شمار میرود. همچنین پژوهشهای او در زمینهٔ اساطیر ایرانی و کوشش در معرفی و تحلیل روایتها و شخصیتهای اسطورهای، جایگاهی درخور در مطالعات ایرانشناسی برای او رقم زد.
روش علمی او بر دقت متنشناسانه، نثر روشن و بهرهگیری از نگاه تطبیقی در بررسی اسطورههای ایرانی و هندواروپایی استوار بود و آثار و مقالاتش برای پژوهشگران و علاقهمندان فرهنگ و تاریخ ایران راهگشا بوده است. دوستخواه افزون بر تألیف و ترجمه، با حضور در محافل علمی و فرهنگی و برگزاری نشستها و سخنرانیها، در ترویج شناخت میراث فکری و ادبی ایران نیز نقشی مؤثر ایفا کرد. اینجانب نیز توفیق دیدار ایشان را در آیین رونمایی از برگهایی از نسخهٔ نفیس شاهنامهٔ شاهتهماسبی داشتم؛ آیینی که به دعوت زندهیاد دکتر حسن حبیبی، بنیانگذار و مؤسس بنیاد ایرانشناسی، برگزار شد و در آن دیدار بیش از پیش به ایراندوستی و دلبستگی ژرف آن استاد به فرهنگ و تاریخ این سرزمین پی بردم.
اینجانب، فقدان این پژوهشگر ارجمند را به خانوادهٔ محترم ایشان، شاگردان، دوستان و جامعهٔ فرهنگی و ادبی کشور تسلیت میگویم و برای آن مرحوم رحمت و مغفرت الهی مسئلت دارم.
یادش گرامی و نامش پایدار باد.
اکبر ایرانی
مدیرعامل مؤسسهٔ پژوهشی میراث مکتوب