اسلامی ندوشن در اولین مقالۀ کتاب «ایران چه حرفی برای گفتن دارد؟» سیمای ایران باستان را در چهار محور ترسیم می‌کرد: کشور آفتاب رخشان و آسمان پاک؛ واقع در ناف کره زمین، کم باران از اینکه آفتاب رخشان داشته، خورشید فرمانروا و مهر در نظر مردمش پایگاه خاص یافتند و آسمان صاف‌ضمیر مردمش را به عمق لایتناهی متوجه کرد.

محمدعلی اسلامی ندوشن که خود را منفک از ایران نمی‌دانست، همیشه دلواپس ایران بود.

هر کشور دیرینه‌سالی نشیب و فراز تاریخی داشته و هر ملتی کمابیش ترکیبی است از بدتر و بهتر. ایرانی نیز چنین است و با همه ناسازگاری‌های روزگار، توانسته است رشحه‌ای از اصالت در خود حفظ کند و هر گاه لازم باشد، سرزندگی خود را به‌کار اندازد.

به مناسبت سومین سال درگذشت محمّدعلی اسلامی ندوشن، اندیشه و آثار این ادیب، پژوهشگر و مترجم ایران دوست را بررسی کردیم.

استاد اسلامی ندوشن (۳ شهریور ۱۳۰۳ ـ ۵ اردیبهشت ۱۴۰۱) متفکر و نویسنده توانایی بود که بیش از هر چیز دل در گرو ایران داشت و بیش از ۷۰ تألیف و ترجمه و صدها مقاله اش گواه است.

وقتی محمدعلی اسلامی ندوشن در گفت وگویی می‌خواهد از نویسندگان و شاعرانی که بیشترین تأثیر را بر او گذاشته اند نام ببرد، از میان ایرانیان، فردوسی نخستین کسی است که از او یاد می‌کند.

در کتاب «روزها» استاد اسلامی ندوشن با صداقتی مثال‌زدنی درباره خودش و دوران کودکی و نوجوانی و جوانی و میانسالی‌اش توضیح می‌دهد.

دكتر اسلامی ندوشن در فروردین 1401 در دیدار نوروزی با جمعی از علاقه‌مندانش به سختی در جمله كوتاهی گفت: «ایران هرگز تنها نخواهد ماند».

محمدعلی اسلامی ندوشن می‌گفت «حتی یک لحظه خود را از مسائل ایران و مسائل روز منفک نکرده‌ام.» و معتقد بود: «رسالتِ ایران به پایان نرسیده است و شکوه و خرّمیِ او به او بازخواهد گشت.»

میراث مکتوب- در میانه بهار 1401 بود که خزانِ زندگی بر دامن فرزند فرزانه ایران نشست و محمدعلی اسلامی ندوشن را در 97 سالگی با مرگ آشنا کرد تا مام ...