نیکنام حسینی‌پور: شاهنامه بخشی از هویت ما و زندگی مردمان لرتبار است. شاهنامه‌خوانی بخشی از آداب شب‌نشینی‌ها و مراسم‌ها بوده است و نسل به نسل این سنت حسنه منتقل گردیده است.

شاهنامه فردوسی پس از گذشت حدود صد سال، با ترجمه‌ی کامل، یکپارچه و بازنگری‌شده، بار دیگر به زبان ایتالیایی منتشر شد؛ رویدادی که به‌عنوان احیای یکی از مهم‌ترین پیوندهای تاریخی میان ادبیات حماسی فارسی و فرهنگ ایتالیا توصیف می‌شود.

انجمن علمی-دانشجویی تاریخ دانشگاه تهران نشست «مقدمه‌ای بر مفهوم تاریخ در شاهنامه فردوسی» را برگزار می‌کند.

«مقدمۀ شاهنامۀ ابومنصوری» (نگاشتۀ 346 محرم قمری) با تصحیح و تحقیق سید علی محمودی لاهیجانی از سوی مؤسسۀ پژوهشی میراث مکتوب منتشر شد.

«مقدمۀ شاهنامۀ ابومنصوری» (نگاشتۀ محرم 346 ق) با تصحیح و تحقیق سید علی محمودی لاهیجانی از سوی مؤسسۀ پژوهشی میراث مکتوب منتشر شد.

انتشارات دیجیتال «شنوبوک» از اجرای پروژه‌ای در حوزه پاسداشت میراث فرهنگی ایران خبر داد و گفت: نخستین‌بار، داستان‌های شاهنامه فردوس به زبان‌ و گویش‌های اقوام ایرانی، همچنین انگلیسی و عربی در قالب نسخه‌های صوتی و تصویری تولید خواهد شد.

پریسا سیمین‌مهر، نقال ایرانی: در شاهنامه، فردوسی بارها از کسانی مانند دهقانان، سروِ آزاد یا دانشوران نام می‌برد و می‌گوید که فلان داستان را از آنان شنیده است. حتی گاهی می‌گوید «چنین گفت بلبل»، که باز نشان از راوی شفاهی دارد.

اقتباس از ادبیات در آثار سینمایی و تئاتر نقش بسیار مهمی در تقویت هویت فرهنگی، غنای هنری و جذابیت آثار ایفا می‌کند. بخصوص تئاتر که هنری زنده و در ارتباط مستقیم و نفس به نفس با مخاطب است.

کیخسرو، یکی از شخصیت‌های کلیدی شاهنامه و اوستا است که در متون دوران اسلامی به عنوان فردی معنوی شناسایی می‌شود.

محمد رسولی: شاهنامه فردوسی ایرانی‌ترین کتاب در جهان است و بازخوانی علمی شاهنامه می‌تواند دریچه‌ای تازه به تاریخ، فلسفه و هویت ایرانی بگشاید.