از نسخه خطی «خطبه توحیدیه» منسوب به امام رضا(ع)، موجود در کتابخانه رضوی، رونمایی شد.

آیین تقدیر از بلرام شوکلا، رایزن فرهنگی هند در ایران به همت سازمان اسناد و کتابخانۀ ملی ایران برگزار و از تلاش‌های فرهنگی وی قدردانی شد.

سعدی شیرازی استاد مسلم سخن فارسی و معلم اخلاق و ادب و تربیت است و هیچکس منکر این جایگاه بلند نیست؛ اما گاه قرار دادن اشعار او در کنار یکدیگر نوعی تناقض ظاهری و پرسش‌هایی را در اذهان ایجاد می‌کند.

نسخه‌ای از ترجمه آلمانی «گلستان سعدی» اثر آدام اولئاریوس، از نخستین مواجهه‌های ادبیات فارسی با جهان آلمانی‌زبان، در مخازن سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران نگهداری می‌شود.

در جغرافیای پهناور ادبیات فارسی، برخی نام‌ها نه فقط به واسطه آثارشان، بلکه به دلیل نقش «معمارگونه» در پیوند میان سنت و مدرنیته اعتبار می‌یابند. سعید حمیدیان، پژوهشگر، مصحح و مترجم تراز اول، بی‌شک یکی از این معماران است.

کسی نیست که دل در گرو فرهنگ و میراث گرانقدر نیاکان داشته باشد و شادروان دکتر دادبه بزرگ‌ را نشناسد. در مدحت او و در وصف خدمات بی‌شمار و عاشقانه‌اش به ساحت مقدّس علم، فلسفه و فرهنگ و ادب پارسی می‌توان رساله‌ای ترتیب داد و دیگران در این باب از عهد حیات او تا به امروز سخن‌های بسیار گفته‌اند.

اسلامی ندوشن در اولین مقالۀ کتاب «ایران چه حرفی برای گفتن دارد؟» سیمای ایران باستان را در چهار محور ترسیم می‌کرد: کشور آفتاب رخشان و آسمان پاک؛ واقع در ناف کره زمین، کم باران از اینکه آفتاب رخشان داشته، خورشید فرمانروا و مهر در نظر مردمش پایگاه خاص یافتند و آسمان صاف‌ضمیر مردمش را به عمق لایتناهی متوجه کرد.

سعدی شیرازی یکی از قله‌های بی‌بدیل زبان و ادبیات فارسی است که آثار او از منظر زبان‌شناختی و بلاغی واجد اهمیت بنیادین‌اند. بررسی زبان سعدی، در واقع مطالعه نسبت میان سادگی و پیچیدگی، ایجاز و عمق، و نیز کارکردهای چندلایه زبان در انتقال معناست.

احمد نادمی با بیان اینکه، آنچه سعدی را به عنوان یک متفکر و مصلح در جهان اثرگذار کرده است، آثار تعلیمی اوست، گفت: مخاطب سعدی فطرت انسان است و او همچنان به عنوان یک «معلم» در جامعه ما حضور دارد.

سعدی در دوران پرآشوب مغول، زمانی که ایران میان تیغ تاتار و زوال اخلاقی گرفتار بود، نه به عزلت‌نشینی صوفیانه پناه برد و نه به تملق‌گویی درباری تن داد.