سعدی یکی از برومندترین و بالابلندترین فرزندان ایرانزمین به شمار میرود. سعدیِ ستودهِ سخن را ما همواره خوش میداریم و او را فرزانه و آموزگار یگانه روزگار خود میپنداریم. از این میان شاعران، چند تن بر ستیغ سخن ایستادهاند و به فرازایی رسیدهاند که یکی از آنان، هر آینه و بیهیچ گمان سعدی است. سعدی در قلمروهای گوناگون به سرودن دست یافته و در بسیاری از آنها شاهکار آفریده است. او هم «چکامهسرای» (غزلسرای) است و به همان سان در «چامهسرایی» (قصیدهسرایی) بر بلندای ادب ایرانزمین آرمیده است. سعدی در «اندرزنامه سرایی» که «بوستان» او پرآوازهترین اندرزنامه در پهنه سخن پارسی است، نوشتار هنری را که پیش از وی آغاز گرفته بود، با «گلستان» به فرازی عظیم رساند. گاهی به «بزمنامه» و «رازنامه» نیز گوشه چشمی افکنده است. آنچه سعدی بدان به خواست نپرداخته، «رزمنامه» است، او در بیتهایی از بخش پنجم «بوستان» از «رزمنامه سرایی» یادی کرده است.
میرجلالالدین کزازی
منبع: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به نقل از ایکنا