تأثیر سبک هندی در شعر معاصر را نباید صرفاً با یافتن تصویرها و مضمون‌های مشابه در آثار شاعران جدید سنجید. گاهی آنچه از گذشته به شعر امروز منتقل می‌شود، نه یک مضمون مشخص، بلکه شیوه‌ای از اندیشیدن، تصویرسازی، برقراری ارتباط میان مفاهیم و بهره‌گیری از ظرفیت‌های زبان است.

نشست تخصصی «بررسی مختصات فکری، زبانی و ادبی سبک هندی و جایگاه آن در شعر معاصر» در دانشگاه علامه طباطبائی برگزار می‌شود.

این نوشتار به بررسی وجوه مشترک سهراب سپهری و بیدل دهلوی در مفاهیمی چون «حیرت» و «تجرید» می‌پردازد و با تکیه بر شواهد متنی و تحلیل بسامد واژگان، بیدل را چشم‌اندازی برای فهم عمیق‌ترِ جهان‌بینی و تصویرسازی سپهری معرفی می‌کند.

به تازگی با کوشش سایه رحمان‌پور، تصحیح انتقادی دیوان اشعار نظمی بهبهانی، از شاعران ناشناخته‌ سبک هندی در قالب کتاب عرضه شده است.

دهم تیرماه روز بزرگداشت صائب تبریزی است، شاعر بلند پایۀ سبک اصفهانی که در عصر صفوی عرصه شعر را از آن خود کرد و تا امروز نیز یکی از سبک‌های پرطرفدار شعر پارسی شیوه اوست.

روح‌الله هادی می‌گوید: شعر سبک هندی روایت شاعرانه زندگی است و گاه در بین غزل‌ها یک یا دو بیت به‌قدری خوش به دل می‌نشیند که انگار تجربه همه آدم‌ها و همه زمان‌ها و مکان‌هاست.

بهمن بنی‌هاشمی، پژوهشگر ادبی، ادبیات هند را در شعر فارسی دوره سبک هندی از سه منظر زبانی، بلاغی و محتوایی بررسی می‌کند.

«هَزاران پارسی در سرزمین هزار ایزد» کتابی از محمدرضا بیرنگ و کمال شفیعی در انتشارات سوره مهر به چاپ رسید.

پروین ناهیدی، پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، گفت: مضمون‌آفرینی، تصویر‌سازی و نظیره‌گویی بزرگترین خدمات صائب تبریزی به ادبیات فارسی است.

جایگاه صائب تبریزی در بین شاعران تاریخ ‌ادبیات، به این اعتبار که درباره‌اش تلاش‌های نامنصفانه‌ای شده که او را از صفحه ادبیات حذف کنند، حساس است.