خواجوی کرمانی غزل‌سرا، قصیده‌سرا و داستان‌پردازی است که تا حدود زیادی در سایه شاعران بزرگ دیگر گم شده است و این را نباید بر اهمیت کم او حمل کرد.

سید علی میرافضلی: خواجو و سلمان ساوجی از جمله شاعران بزرگی بودند که به دلیل موقعیت تاریخی، آن ارج و منزلتی که شایسته‌شان بوده، به‌طور کامل نصیبشان نشده است.

فرح نیازکار: شاید عدم اشراف به ژانر و سبکی خاص و نیز عدم وحدت موضوعی در آثارش از جمله دلایلی باشد که خواجو را علی‌رغم بهره‌مندی از سعدی و انتقال یافته‌ها به حافظ، از جایگاهی منیع و بلندآوازه چون سعدی و حافظ برخوردار نکرده است.

محی‌الدین حسینی ارسنجانی: خواجوی کرمانی در غزل از سنایی و در مثنوی از نظامی و فردوسی تبعیت کرده و با افکار صوفیانه خود معتقد به وحدت وجودی است.

بزرگداشت مقام و منزلت خواجوی کرمانی شاعر شهیر قرن هفتم و هشتم هجری به بهانه یادروز این شاعر برجسته در کرمان برگزار شد.

دیوان خواجوی کرمانی نمونه‌ای زیبا و بی‌بدیل از پیوند شعر و موسیقی است و اشعار خواجو نه تنها زندگی پر فراز و نشیب شاعر را به تصویر می کشد بلکه آیینه‌ای از تسلط او بر صحنه هنر است.

بهاره افتخاری: حافظ با الهام از خواجوی کرمانی، مضامین و سبک او را به اوج زیبایی و ماندگاری رسانده است.

نویسنده «انگاره‌های ساختاری خمسه خواجوی کرمانی» اثبات کرده، خمسه خواجو دارای ظرفیت‌های لازم برای خوانش روایت‌شناسانه ساختاری با الگوهای روایی ساختارگرایی است.

محمد گلاب‌زاده: یکی از ویژگی‌های عطار مانند خواجوی کرمانی عشق و شوق به سفر است، این شاعران سیر و سفر را در پیش گرفتند و حسن این سفرها آشنایی با شخصیت‌های بزرگ بود.

چرا خواجو با همه‌ی هنرنمایی‌ها و نازک‌خیالی‌ها و نقشش در هموار کردنِ راه حافظ، شاعرِ طرازِ اول یا دوم و حتی به‌گمانم شاعرِ طراز سومی به‌شمارنمی‌رود؟