این مقاله به بررسی و ارزیابی مجدد کهن‌ترین دستنویس شاهنامه (کتابت ۶۱۴ ق) متعلق به کتابخانه ملی مرکزی فلورانس در ایتالیا می‌پردازد و جایگاه و اعتبار آن را در میان سایر دستنویس‌های شاهنامه روشن می‌سازد