ابوسعید ابوالخیر با به‌جا گذاشتنِ مکتبی که در آن «انسان» محورِ توجه است، پلی میانِ زمین و ملکوت بنا کرد. او ثابت کرد که حرف حق، اگر با زبان خلاقیت و لحن محبت بیان شود، از مرزهای قرون و اعصار می‌گذرد و بر جان آیندگان می‌نشیند.

ابوسعید ابوالخیر از عارفان بزرگ اواخر قرن چهارم بود که عرفان و شعر را به زیبایی در هم آمیخت و از مروجان دوستی و مهربانی بود.