انجوی شیرازی فرزند روزگاری بود که ایران با تغییرات اجتماعی و سیاسی گسترده‌ای روبه‌رو شده بود. در چنین فضایی، انجوی به اهمیت میراث شفاهی مردم پی برد و کوشید آن را در برابر فراموشی حفظ کند.