خیام نیشابوری از نیمۀ دوم عمرش، نه تنها به شاعری مشهور بود، بلکه برخی از همشهری‌ها و خراسانی‌های معاصرش، ابیاتی از رباعیات او را در کتاب‌های خودشان ذکر کرده‌اند که نشان از اشتهار وی به شاعری حتی در زمان حیاتش دارد.

حکیم عمر خیام نیشابوری، شخصیتی که نامش در کنار بزرگ ترین اندیشمندان و شاعران جهانی از خطه خراسان تا آن سوی مرزها ثبت شده است.

عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور شیراز با بیان اینکه خیام حکیمی فراتر از زمان خود است،گفت: وی دانشمندی بود که مرزهای دانش و هنر را در نوردید و با ...

دربارۀ خاستگاه ایرانی نوروز آنقدر نوشته شده که اضافه کردن سطرهایی بر آن انبوه اضافه‌کاری است. از قضای روزگار در روزهای پایانی سال گذشته و چند هفته مانده به نوروز، کتابی منتشر شد که با این موضوع و همچنین هجمه علیه خیام مناسبت دارد.

تقویم جلالی یکی از مهم‌ترین دستاوردهای علمی خیام که تبدیل به بخشی از هویت ایرانیان در طول تاریخ شده است؛ این تقویم به دستور ملکشاه سلجوقی و با همکاری خیام و دیگر دانشمندان در اصفهان تنظیم شد.

خیام در رباعی «آن‌ها که کهن بُوَند و آن‌ها که نُوَند/ هریک به مراد خویش لَختی بدُوَند…» به دنبال متنبه کردن انسان است تا فلسفه زندگی را جست‌وجو کند.

«باز آمده‌ای کو که به ما گوید راز» نوعی پرسش انکاری است؛ یعنی هیچ «بازآمده‌ای» وجود ندارد. خودِ گوینده این فکر نیز قائل به این است که راز هستی بر کسی مکشوف نیست و نخواهد بود.

رباعی «از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکن…» با تأکید بر خوش‌باشی، در خیامی بوشهر جای پای محکمی پیدا کرده، بر این مفهوم که دیروز و فردا را در شمار عمر خود قرار نده و به آن نیندیش.

«در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش…» رباعی‌ است که در خیامی بوشهری رد پای پررنگی دارد؛ این رباعی بیانگر فکر عمیق و ژرفی است؛ این‌که همه رفتنی هستند و کسی در این خاک نخواهد ماند.

رباعی «در دایره‌ای کآمدن و رفتنِ ماست…» به خوبی نمایانگر ساختار فکری و ذهنی و حتی فرم شعری خیام است.