کد خبر:11077
پ
omidsalar_0-1

ملاحظاتی دربارۀ مصراع «بکفت اندر احسنتشان زهره ام»

در شمارۀ بهار فصلنامۀ دریچه مقاله ای از دانشمند گرامی، جناب جویا جهانبخش، در باب معنای مصراع ثانی بیتی از مؤخرۀ شاهنامه خواندم و به حسن سلیقه و دقت نظر و حدت ذهن آن دوست دانشمند آفرین گفتم.

میراث مکتوب – در شمارۀ بهار فصلنامۀ دریچه مقاله ای از دانشمند گرامی، جناب جویا جهانبخش، در باب معنای مصراع ثانی بیتی از مؤخرۀ شاهنامه خواندم و به حسن سلیقه و دقت نظر و حدت ذهن آن دوست دانشمند آفرین گفتم.

این بیت در آخر شاهنامه، ضمن شکایت فردوسی از بزرگان و فضلایی که شاهنامه اش را استنساخ می کرده اند و بجز تمجید و تحسین چیزی به او نمی داده اند، آمده است. نص بیت مورد نظر با دو بیت ماقبل آن به قرار زیر است:

بزرگان و با دانش آزادگان/ نبشستند یکسر همه رایگان

نشسته نظاره من از دورشان/ تو گفتی بُدَم پیش، مزدورشان

جز احسنت از ایشان نبد بهره ام/ بکفت اندر احسنتشان زهره ام

(خالقی، هشتم – 879/ 486: 881)

متن کامل این مقاله نوشتۀ دکتر محمود امیدسالار که در شمارۀ 44 دریچه منتشر شده است اینجا بخوانید.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

کلید مقابل را فعال کنید

مؤسسه پژوهشی میراث مکتوب
تهران، خیابان انقلاب اسلامی، بین خیابان ابوریحان و خیابان دانشگاه، شمارۀ 1182 (ساختمان فروردین)، طبقۀ دوم، واحد 8 ، روابط عمومی مؤسسه پژوهی میراث مکتوب؛ صندوق پستی: 569-13185
02166490612