پروفسور پریگارینا جوایز و نشان‌های بین‌المللی متعددی را از پاکستان، هندوستان و ایران دریافت کرده‌است که از جمله آن‌ها می‌توان مدال طلای بهترین استاد زبان فارسی از سوی دولت ایران پیش‌از انقلاب اسلامی و جایزه جهانی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران برای ترجمه مثنوی در سال ۱۳۸۹ را نام برد.

پرسش کتاب «راز ساقی» این است که بازتاب شخصیت امام علی (ع) را چگونه می‌توان در دیوان حافظ بررسی کرد و این پرسش، ما را به تأمل در اشاره‌ها و مناسبات معنایی شعر و به مفاهیمی مانند علم، عدالت، فتوت، بخشندگی و هدایت، و به امکان پیوند آن‌ها با میراث علوی می‌رساند.

سال‌هاست که ایرانی هنگام دلتنگی، سرگشتگی یا تصمیم‌های سخت، سراغ یک نفر می‌رود: حافظ. شاعری که به‌جای نسخه‌نویسی، غزل می‌نویسد و به‌جای پرسیدنِ «به من بگو چه شده»، خودش جوابی می‌آورد که انگار فقط برای تو سروده شده است.

حافظ از معدود چهره‌های ادبیات کلاسیک فارسی است که گذر قرن‌ها نه‌تنها از جذابیت شعر او نکاسته، بلکه هر نسل به فراخور دغدغه‌ها و پرسش‌های خود، معنای تازه‌ای در غزل‌هایش یافته است.

قدرت‌الله طاهری حافظ را حافظه جمعی ایرانیان می‌خواند و می‌گوید: حافظ همراهی در زندگی ماست و اگر حافظانه زندگی کنیم، حسرت ناکرده‌ها را نخواهیم خورد.

حافظ را اگر امروز در میان خود می‌داشتیم و از او می‌پرسیدیم در جهانی که پر از فناوری، سرعت، ارتباطات، قدرت و دستاوردهای مادی است، چه چیزی بیش از همه گمشده است، گمان می‌کنم پاسخ او بازگشت به همان جوهر دیوانش بود: اخلاق، انسانیت، یک‌رنگی، مدارا، بخشش و پرهیز از ریا.

استاد زبان و ادبیات فارسی با بیان اینکه حافظ انسان را به وارستگی در جهانی میان دو قطب خیر و شر دعوت می‌کند، گفت: از نگاه حافظ، خوب زندگی‌کردن، رهایی از تعلقات و حرکت در مسیر رشد و آگاهی، انتخاب‌هایی هستند که در اختیار انسان قرار دارند.

حافظ، آیینه‌ای روشن در برابر ماست؛ آیینه‌ای که در آن، سیمای «من آرمانی» خویش را با حسرت به تماشا می‌نشینیم. در این آیینه، انسانی را می‌بینیم که آرزو داریم به او شبیه باشیم: انسانی یکتاپرست، آزاداندیش، صلح‌دوست، حقیقت‌جو، عدالت‌خواه، سالوس‌ستیز، وارسته، کریم، راستگو، مردم‌دار، مروت‌پیشه و اهل مدارا.

حافظ چون به تفأل گشوده می‌شود راه زیست و عشق می‌نماید و گاهی هشدار می‌دهد در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن/ شرط اول قدم آن است که مجنون باشی.

آنگاه که قلم بر سر اسباب دل می‌خورد، جهان از میان نمی‌رود؛ پرده‌ای از برابر جهان به کنار می‌رود. و در آن دم، طرب‌نامه عشق نگاشته می‌شود.