«در غزل‌های زیبای حافظ تصویر نابسامانی روزگار، رنج او و پژمردگی و پریشانی مردم را به‌روشنی می‌توان دید.»

از نظر حافظ خوش‌باشی‌های بیخودی، گریز از واقعیت‌ها و تن سپردن به هیجانات برای ندیدن مشکلات و فراموشی، همان‌قدر خودبینانه و بیمارگونه و نافرجامند که گرایش‌های ریاضت‌گونه‌ تارک دنیایی!