۱۹ اردیبهشتماه در تقویم ملی ما، فراتر از یک مناسبت اداری، یادآور پیوندی عمیق میان نسل امروز با ریشههای اندیشه و کنشِ نیاکان ماست. اسناد ملی و میراث مکتوب، تنها تکههای کاغذ یا اوراقِ کهن نیستند؛ بلکه «حافظه زنده» یک ملت و شناسنامه معتبر تمدن ایرانیاسلامی محسوب میشوند.
در دنیای پرشتاب امروز که گسستِ معنایی تهدیدی برای پیوندهای هویتی است، اسناد همچون لنگرهای استوار، ما را در طوفان تحولات به اصالتِ خویش متصل میکنند. هر سندی که از غبار فراموشی به در میآید و در آرشیوها و کتابخانهها به دست تحلیلگران میسپارد، حقیقتی را از وقایع، تصمیمسازیها و تحولات اجتماعیِ ادوار گذشته آشکار میسازد. این میراثِ مکتوب، خِردِ جمعیِ انباشتهشده در طول قرنهاست که نقشه راهِ نقد و اصلاح مسیرِ آینده را به دست ما میدهد.
روز اسناد ملی، روزِ تجلیل از «حافظانِ حقیقت» است؛ پژوهشگران، آرشیویستها و متخصصانی که در سکوت و با صبوری، از تار و پودِ تاریخِ مکتوب ما پاسداری میکنند. پاسداشتِ این روز، در حقیقت ارج نهادن به «دانش» و «شفافیت» است؛ چرا که ملتی که اسناد خود را پاس میدارد، در حالِ نگارش آگاهانه تاریخِ آینده خویش است.
امید است با تقویتِ فرهنگِ صیانت و بهرهبرداری خردمندانه از میراث مکتوب، بتوانیم تصویرِ روشنتر، دقیقتر و معتبرتری از آنچه بر ما گذشته است، برای آیندگان به یادگار بگذاریم.
حامد کاظمزاده خوئی